Heb jij last van schuldgevoelens, spijt of diepe schaamte?
Heb jij last van schuldgevoelens, spijt of diepe schaamte?
Je ligt in bed. Het huis is stil, maar in jouw hoofd raast het alsof er een storm voorbijtrekt. Je draait je om, plukt aan de dekens, ademt onrustig. Je lijf is moe, maar slapen lukt niet, want daar zijn ze weer. De zinnen die zich maar blijven herhalen in je hoofd.
Schuld is de zware ketting van het verleden die je meesleept. Het is de stem die fluistert: "Had ik maar dit... Waarom zei ik dat... Hoe kon ik dat doen?"
Het is een eindeloze herhaling van spijt, alsof je hoofd jou wil straffen door alles steeds opnieuw af te spelen. Elke keer trekt je borst samen. Je voelt je klein worden in je eigen bed, het voelt als boeten voor fouten die je misschien niet eens gemaakt hebt.
Schuld is de zware ballast in je schip die je onnodig meesleept.
Het is een eindeloze herhaling van spijt, alsof je hoofd jou wil straffen door alles steeds opnieuw af te spelen. Elke keer trekt je borst samen. Je voelt je klein worden in je eigen bed, het voelt als boeten voor fouten die je misschien niet eens gemaakt hebt.
Schuld is de zware ballast in je schip die je onnodig meesleept.
Schaamte is nog venijniger. Het gaat niet over wat je deed, maar over wie je denkt te zijn. Het is het knagende gevoel dat er iets fundamenteel mis is met jou. Schaamte is de stem die zegt: "Was ik maar anders... Waarom ben ik zo...?" Het is de angst om door de mand te vallen, de overtuiging dat als mensen je écht zouden zien, ze je zouden afwijzen. Schaamte is de lekkage in je scheepsromp, waardoor je het gevoel hebt dat je van binnenuit langzaam zinkt.
Terwijl je jezelf in stilte veroordeelt, sla je alle spanning en stress op in je lijf. Je schouders voelen strak, je buik voelt zwaar, je adem stokt. Je staat op scherp, ook al lig je stil. Altijd alert. Altijd bang om iets verkeerds te doen. Je houdt de controle vast, om te voorkomen dat iemand je straks afwijst of teleurstelt.
Je zorgt, je geeft, je cijfert jezelf weg. Want ‘nee’ zeggen voelt egoïstisch. Tijd nemen voor jezelf voelt verkeerd, dus houd je je groot, trek je het masker van ‘sterk en verantwoordelijk’ op en speel je de rol die iedereen van je verwacht. Maar… van binnen brand je op, maar van buiten lijk je de rots waar iedereen op kan leunen. Alleen jij weet dat je ondertussen kapotgaat van de last die je draagt.
Die onzichtbare rugzak vol schuld, spijt, schaamte en zelfverwijt. Een rugzak die elke dag zwaarder lijkt te worden. Al weet je diep vanbinnen dat het niet eerlijk is, dat je niet alles had kunnen voorkomen of goedmaken, je kunt het niet loslaten.
Ergens geloof je nog altijd dat het jouw fout is. Dat jij degene bent die had moeten weten, beter had moeten doen. En dat idee vreet je op.
