Ik toen
Als je mij twintig jaar geleden had verteld dat ik ooit mensen zou begeleiden om weer thuis te komen bij zichzelf, had ik je waarschijnlijk uitgelachen.
Niet omdat ik daar niet in geloofde, maar omdat ik toen zelf nog zo ver van mezelf verwijderd was.
Als kind merkte ik vaak dingen op die anderen niet leken te zien. Ik voelde stemmingen feilloos aan en stelde vragen die niet altijd pasten bij mijn leeftijd. Destijds had ik daar geen woorden voor. Hoogsensitiviteit was geen begrip en over intuïtie werd al helemaal niet gesproken.
Dus deed ik wat zoveel mensen doen. Ik paste me aan. Ik probeerde erbij te horen. Ik stotterde, werd gepest en geloofde langzaam dat er iets mis was met mij.
Misschien herken jij dat ook. Dat je zo lang hebt geprobeerd te voldoen aan de verwachtingen van anderen, dat je onderweg jezelf bent kwijtgeraakt.
Ik deed wat er van mij verwacht werd. Werkte hard. Zorgde voor anderen. Paste me aan. Van buiten leek alles prima. Van binnen voelde ik dat er iets ontbrak.
Tot ik uiteindelijk besloot om niet langer het leven te leiden dat anderen logisch vonden, maar het leven dat voor mij klopte. Dat was spannend. Soms tegen alle adviezen in. Maar het was de beste beslissing die ik ooit heb genomen.
Niet omdat mijn leven vanaf dat moment alleen nog maar gemakkelijk werd.
Wel omdat ik eindelijk weer mezelf werd. En precies dát gun ik nu ook anderen.














